.
مثله باز كردنه يه زخمه كهنه ... خاطره ها بدجوري اذيتم ميكنن ... گيجم ، اينو ديگه دارم كاملا حس ميكنم ،
براي همين ديگه نمي خوام بجنگم ... براي چي بجنگم ...
ميدونم كه در اشتباهم ... نمي دونم چرا اين راه رو انتخاب كردم ... پس من همين امشب
بعد از اينكه داروهامو سر وقت خوردم ، عادتمو ترك مي كنم ...
در اتاقمو از پشت قفل ميكنم .... سعي مي كنم عميقا نفس بكشم ...
چون ميدونم كه من همونم كه هنوز در اشتباهه ....
.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر